Tilelli

‘Met dit boek heeft hij niet een roman van een rijkgeschakeerd Nederland geschreven, maar een rijkgeschakeerde Nederlandse roman’, zo stellen de juryleden van deze cultuurprijs. Benali geeft met deze roman een volkomen natuurlijke plek aan migratie in de literatuur.
De stem van mijn moeder kreeg niet overal goede recensies. Benali zei gisteren op radio 1 dat hij de kritiek enigszins begreep. ‘Dit was een boek dat met haast is geschreven. Het was de tijd van de opkomst van Wilders en er was veel onrust in de multiculturele samenleving. Ik moest dit boek schrijven. De enige manier om je te weer te stellen, was en is via het vertellen van verhalen.’

Doorbreken van grenzen
De E. du Perronprijs is ingesteld voor mensen en instellingen die door middel van een cultuuruiting in brede zin een bijdrage leveren aan het multiculturele Nederland. Net als Du Perron in zijn tijd, signaleren zij grenzen en doorbreken ze scheidsmuren die wederzijds begrip tussen de verschillende Nederlandse bevolkingsgroepen in de weg staan.
Voor de Perronprijs, ingesteld door de gemeente Tilburg en de Universiteit van Tilburg, waren er 3 nominaties: Abdelkader Benali met De stem van mijn moeder, Mohammed Benzakour met Stinkende heelmeesters en Marion Bloem met Vervlochten grenzen.

Abdelkader Benali werd in 1975 geboren in Ighazzazen (Marokko) en kwam op zijn 4dejaar naar Nederland. Voordat hij debuteerde met de roman Bruiloft aan zee (1996) ontving hij 2 maal de El Hizjra Literatuur Prijs. Bruiloft aan zee werd in 1997 bekroond met de Geertjan Lubberhuizen Prijs oor het beste debuut en in 1999 met de Prix de Meilleur Premier Roman Etranger (Frankrijk). Daarna publiceerde hij onder meer de romans De langverwachte (2002), waarmee hij de Libris Literatuur Prijs won, Laat het morgen mooi weer zijn (2005), Feldman en ik (2006) en de Marathonloper(2008).

Eerdere winnaars van de E. du Perronprijs waren onder anderen Marion Bloem, Max Velthuijs, Hugo Pos, Hafid Bouazza, Anil Ramdas, Kader Abdolah, Guus Kuijer en vorig jaar Adriaan van Dis.

Bron: Wereldjournalisten